Lorenzo Silva

María Zabay
27/01/2022

Sinopse conferencia, "Castellano: Castela e os comuneros"

1521 A revolta dos comuneiros contra Carlos V. Un soño de orgullo e liberdade que marcou a identidade española.
A épica revolta do pobo de Castela contra o abuso de poder de Carlos V culminou na batalla de Villalar, o 23 de abril de 1521. As tropas imperiais arroiaron ás das Comunidades de Castela e decapitaron aos seus principais capitáns: Padilla, Bravo e Maldonado. Aquela xornada marcou o declive definitivo dun próspero reino que se estendía ao longo de tres continentes e cuxa disolución deu lugar a un nuevo Imperio que se serviu das súas xentes e os seus recursos. Desde entón, Castela e os casteláns foron vistos como abusivos dominadores, cando en realidade a súa alma quedou perdida naquel campo de batalla e ha languidecido en terras empobrecidas, cidades despoboadas e pendóns descoloridos.
Esta novela é unha viaxe a aquel fracaso, nacido dun soño de orgullo e liberdade fronte á ambición e a cobiza de gobernantes intrusos e, en paralelo, do descubrimento tardío do autor, a raíz do extrañamiento e o rexeitamento alleo, do seu filiación castelá e do peso que esta tivo no seu carácter e na súa visión do mundo.
A escritura deste libro ha suposto en certo xeito unha aventura. Para contar o que necesitaba, case tiven que inventarme un xénero nuevo, a medio camiño entre a novela, o ensaio, a crónica histórica e literaria, a memoria persoal e o relato de viaxes. Aínda que a aposta ha provocado o desconcerto dalgún lector, que lamento e polo que pido desculpas, alégrame comprobar que algúns dos lectores máis caracterizados e solventes non só a entenderon senón que a consideraron plenamente válida. Tal é o caso das recensións de dous catedráticos de Teoría da Literatura como Santos Sanz Villanueva e Fernando Gómez Redondo.

Lorenzo Manuel Silva Amador (Carabanchel, Madrid, 1966), viviu un bo anaco da súa vida (entre 1971 e 1985) non demasiado lonxe de alí, en Catro Ventos (distrito de Latina). Entre 1993 e 1994 foi veciño da Cidade dos Anxos, tamén en Madrid (distrito de Villaverde).
Durante o resto da súa existencia ha tido o seu domicilio en Xetafe, en tres etapas: 1966-1971, 1985-1993 e desde fins de 1994 ata a data, aínda que entre 2008 e 2015 mantivo á vez casa e corazón en Viladecans, no Baix Llobregat barcelonés, que tamén pasou a formar parte da súa xeografía persoal. Regresar varias veces a Xetafe suxírelle que este poida ser o seu lugar no mundo, aínda que por outra banda necesita a proximidade da súa Madrid natal e por iso a súa casa getafense dista un dez quilómetros do parque do Retiro.
Desde o verán de 2015, non obstante o anterior, atopou outro espazo vital en Illescas, na raia de Toledo con Madrid. Así se fixo definitivamente manchego, ou o que é o mesmo, de calquera parte e de ningunha. Nada mellor que ser e sentirse un pouco estranxeiro onde queira que un vai.
Como ás veces a vida non ofrece excesivas facilidades para que un faga o que desexa, estudou Dereito na Universidade Complutense e estivo a traballar como avogado dunha gran empresa do sector enerxético desde 1992 ata 2002, tras pasar un ano como auditor de contas e outros dous como asesor fiscal nunha firma multinacional.
Con todo, o seu camiño sempre foi outro. Desde que iniciase a súa dedicación á literatura, alá por 1980, escribiu uns cuantos centos de relatos e artigos, un puñado de ensaios literarios e históricos, varios libros de poesía (llamémosla así), unha obra dramática (de moi inxenua factura), un par de libros de viaxes e trintena longa de novelas.
De todo iso, tras a súa decisión de abandonar en plena adolescencia a poesía e o xénero dramático, para os que non sentiu que estivese especialmente dotado, publicou ata a data un bo número de relatos e artigos (dispersos en revistas e xornais diversos) e setenta e oito libros.
A súa obra foi traducida ao ruso, francés, alemán, italiano, catalán, portugués, danés, checo, árabe, inglés, grego, búlgaro, romanés e chinés.

Como guionista de cinema, escribiu xunto a Manuel Martín Conca a adaptación á gran pantalla da novela A fraqueza do bolxevique (Manuel Martín Cuenca, 2003), pola que ambos foron nomeados ao Goya ao mellor guión adaptado en 2004. Este guión foi publicado en forma de libro posteriormente, xunto a outros textos dos coguionistas, baixo o título A fraqueza do bolxevique (Lagartos Editores, El Ejido, 2008). Tamén escribiu, xunto a Manu Horrillo e Felipe Vega, o guión da longametraxe documental Rif, 1921. Unha historia esquecida (Manu Horrillo, 2008), e xunto a Antonio Onetti o da película para televisión 20-N. Os últimos días de Franco (Roberto Adegas, 2008), distinguida como mellor TV Movie do ano co Premio da Academia das Ciencias e as Artes da Televisión en 2009.

Colabora en prensa e revistas con reportaxes, artigos literarios, de viaxes e de opinión, e ata fai de comentarista de radio. Agora mesmo, e mentres non lle boten, as súas colaboracións escritas aparecen con regularidade en XLSemanal, diversos xornais do Grupo Vocento, O Español e O Mundo (incluído elmundo.é); e de forma esporádica en moitos outros medios (ABC, O País, A Vangarda, O Diario, infoLibre, etc., porque na variedade está o gusto). Como comentarista radiofónico colaborou en diversos programas en RNE, a SER, a COPE e ABC Punto Radio. Tamén publicou aburridos artigos e presentado tediosas relatorios de carácter xurídico en diversos foros profesionais e impartiu clases de Dereito Empresarial para postgraduados (todo isto, coa debida moderación). Na actualidade pode seguir gozando do ensino como profesor convidado na Universidade de Navarra e nos talleres de narrativa que veu realizando diversas escolas e institucións.

+info Lorenzo Silva: https://www.lorenzo-silva.com/